همیشه  از حرمـت ، بـوی سـیـب مـی آیـد

صــدای بـال مـلـائـک ، عـجـیـب مـی آیـــد !

 ســلـام! ضـامـن آهـو،دل شـکـسـتـه ی مـن

بـه پـای بـوس نـگـاهـت ، غـریـب مــــی آیـد

 طــلـای گنبد تو ، وعـده گـاه کـفــتـرهـاسـت

کـبـوتـر دل مـن ، بــــــی شـکـیـب مــی آیـد

بـرات گـشـتـه بـه قـلـبـم مُـراد خــواهـی داد

چـرا کـه نـالـه ی «امّـن یُـجـیـب» می آید ...