عمو تقی و عمو جلیل محمدزاده.

کمتر کسی از بچه های حزب اللهی شهر ما هست که این دو برادر را نشناسد.

نگاه مهربان و دستهای پرتلاششان،همیشه مرا به یاد حدیث شریف"الکاسب حبیب الله"می اندازد.این دو به همرا برادر کوچترشان،آقا جلال،واقعاً دوست خدا هستند و همین نگاه مهربانانه آنها به کار و تلاش است که نگاه مردم نیز به سمتشان جلب شده.

دست به هر کاری که میزنند می‌گیرد و طلا میشود.حتما دعا و البته نان حلال حاج آقا جواد،ابوی گرانبهایشان هم ره توشه راهشان شده که شده اند"حبیب الله...".

الغرض،عمو تقی و برادران،از خیلی از ماها حزب اللهی تر و پا به کار ترند.اینان در تمام فعالیتهای فرهنگی بچه های حزب اللهی و هیئتی شهر،پشتوانه ای محکم اند و امیدی تمام نشدنی.

همین مراسمات استقبال از شهدای گمنام و آئین تزیین محمل آنان،آن هم در کارگاه برادران محمد زاده،که حالا شده معراج شهدای گمنام شهر ما،نمونه بارزی است از همت انقلابی این برادران بزرگوار.

آنها با مال و جانشان در خدمتند و البته بی ادعا و بی سر و صدا.

شاید بعضی از ما از روی حسادت و دنیا طلبی،آنها را به کاسب کاری متهم کرده و در مطالبمان برایشان کلاس اقتصاد اسلامی می گذاریم،ولی بد نیست بدانیم عمو تقی و برادرانش،بدون اینکه اقتصادُنا،را بخوانند،بدون اینکه مکاسب را درس بگیرند،فقط با اخلاص و صفای باطنشان،شده اند مصداق این آیه شریفه که:

مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُم مَّن یَنتَظِرُ وَ مَا بَدَّلُوا تَبْدِیلًا.

از مومنان مردانی هستند که به پیمانی که با خدا بسته بودند وفا کردند
بعضی بر سر پیمان خویش جان باختند

وبعضی چشم به راهند و هیچ پیمان خود دگرگون نکرده‏‌اند.