مسجد النبی

سفره های افطار پهن شده در مسجد النبی(ص)،در این روزهای پایانی شعبان،حکایت از اعتقاد مشترک اهل تسنن مدینه با شیعیان میهمان داشت.سفره هایی که نان و خرما و چای،تنها و تنها دارایی آن بود.عربهای مدینه معمولاً بین اذان مغرب تا اقامه نماز جماعت را صرف خوردن افطار میکنند.افطاریِ ساده و البته گسترده.تجربه دیدن سفره های چند هزار متری مکّه آن هم در ماه مبارک رمضان،یکی از زیباترین لحظات این سفر دوست داشتنی بود که در ادامه شرحش خواهد آمد.

بعد از نماز مغرب و تا فاصله فریضه عشاء،سری میزنم به گوشه و کنار مسجد با عظمت مدینة النبی.جای جای مسجد نشانه هایی از معماری اسلامی مدرن و ابزار و وسایل غربی دیده میشود.طرح گسترش مسجد النبی که یک دهه قبل انجام شده،بر خلاف طرح امروزی گسترش مسجد الحرام،کمی مسلمانانه تر است!

ستون های بی‌شمار مسجد با معماری خاص سر ستونها و سنگهای استفاده شده در آن که برخی می‌گفتند سنگهای انگلیسی است،جذاب ترین بخش ساختمان این هنرکده بزرگ اسلامی است.سقف بخشی از مسجد که به گونه ای ایوان مانند دو بخش قدیمی و جدید را از هم جدا میکند،با استفاده از تکنولوژی های روز دنیا،متحرک بوده و در طول شبانه روز و متناسب با آفتاب،باز و بسته می‌شوند.

این ایوانها زیبایی به خصوصی برای شیعیان دارند.در بالاترین نقطه دیوار های ایوان،نام مقدس دوازده امام همام شیعیان،با سنگهایی سبز و به خط زیبای ثلث خودنمایی می‌کنند.نامهایی که در آن غربت مظلوم مدینه،حسابی دلت را آرام میکند.

بعد ها وقتی فهمیدم این مکان به نام«حدیقة الزهراء» معروف است،بیشتر از دیدنش لذت می‌بردم.انصافاً اینجا باغ زهرا(س) است.

شلوغ ترین بخش مسجد،مکانی به نام روضه رضوان است.محدوده قدیمی مسجد که یکی از اضلاع آن به خانه رسول الله و مقبره ایشان و ظلع دیگر به ستونهای معروف توبه و حنانه و منبر و محراب پیامبر و گوشه دیگر به مکان معروف صفّه که محل تجمع مهاجرین بوده،مُشرف شده است.نماز گزاران برای دقیقه‌ای خلوت با خدا و نماز در این قطعه بهشتی،ساعتها انتظار می‌کشند.

در نیمه های شب،بخشی از این مکان مقدس در جنوب بیت رسول الله(ص) برای زیارت بانوان جدا میشود.

کارگرانی که بیشترشان مهاجران مسلمان جنوب آسیایی هستند هم در تمام طول شبانه روز با لباسهای آب رنگ،در حال تمیز کردن گوشه کنار مسجد پیامبرند.

کلمن های بزرگ آب زمزم با نشانه خاص«بئر زمزم» در گوشه گوشه مسجد دیده میشود.آب گوارای سردی که از کیلومتر ها آن طرف تر از مدینه،خود را به شهر پیامبر رسانده تا ساقی زائران حرم رسول خوبی ها باشد.

رایج ترین کار اعراب مدینه در مسجد النبی و البته مسجد الحرام،خواندن قرآن است.قاریان،با قرآنهایی یک شکل که روی جلدش آن را هدیه‌ی خادم حرمین شریفین!!! اعلام کرده،در هر حالتی،حتی دراز کش!! در حال تلاوت صفحات نورند.

جالب است اگر یکی از همین دراز کشیده ها ببیند توی ایرانی مثلاً قرآنی را حتی برای ثانیه ای روی زمین قرار داده ای،با چنان هیبتی از حالت دراز کشیده اش بر می‌خیزد و نگاه غضب آلودی میکند که گویی پدرش را به قتل رسانده ای!بعد باز دوباره دراز به دراز می اُفتد مشغول می‌شود به همان کار قبلی.

خوابیدن و نماز خواندن هم در رتبه دوم و سوم فعالیتهای مورد علاقه آنهاست.خوابیده ها که صدای خُــرّ و پُـفّ شان،از فرسنگها آن طرف تر به گوش می‌رسد،بلافاصله پس از شنیدن صدای مؤذن،بر می‌خیزند و قامت می‌بندند! اینجا خوابیدن،تجدید وضو نمی خواهد انگار!!!

به فاصله هر 50 متر،کم یا بیش،یک نفر با همان لباس هایی که ذکرشان در مورد سیاه مردان آمد،روی مُبلی نشسته و چند پامنبری را با فرمایشات خود سَر به راه می‌کند!حال معلوم نیست به کدام راه؟

ادامه دارد