منت خدای رحمان و ودود را که توفیق جلوس بر خوان پر برکت اهل بیت رحمت و مغفرت(علیهم السلام) نصیبمان کرد و نام نامی محبّ اهل بیت بودن را زیبنده وجودمان.

حال که خواست حضرت حق تعالی بر این بنده کمینه عنایتی دیگر نصیب کرد و سلاله ای از خاندان سادات حسینی انیس و همره راهم شد،سجده شکر به درگاه ذی جودش فرود آورده و خود را تا ابد مدیون عنایاتش میدانم.

از حضرت کریمش عاجزانه طالبم آنچه خوبان طریقش از او می‌خواهند را.

از دوستان شفیق و همرهان قدیم،آنان که مهرشان تا ابد در دل است و دعای خیرشان تا قیام بر ذمّه،بی اندازه سپاسگزارم و بی حد از لطفشان مشعوف.

سر آخر مراتب حمد و ستایش بی پایان،نثار حضرت سلطان،همو که رئوف است و جان است و جانان،حضرت سلطان سریر ارتضاء علی ابن موسی الرضا المرتضی(علیه آلاف تحیة و الثناء)،باد.

رحیما!

من و همسفرم را در این طی طریق،با مهر و رحمتت،چونان گذشته یاری فرما.

مهر علی و اولادش،عشق زهرا و حسنینش،گریه بر سید الشهدای عالمین را توشه‌ی راهمان کن که سخت محتاجیم...محتاج...

این همه گفتیم لیکن در بسیج

بی عنایات خدا هیچیم هیچ